20 Φιλοσοφικό(Λογικό) Δοκίμιο: Η έκτη αίσθηση του ανθρώπου

          Στο παρελθόν έχω αναφερθεί, αρκετές φορές, στις σημαντικότερες δυνατότητες του πνεύματος, οι οποίες είναι, κατ'εμέ, πρωτίστως η αντίληψη(η δυνατότητα να καταλαβαίνουμε πράγματα) κι κριτική ικανότητα(κι οι δύο <<τροφοδοτούνται από την υποκειμενώδη ευφυϊα, την οποία θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε με ένα <<καύσιμο>>), κι επίσης το καλλιτεχνικό αισθητήριο. Υπάρχει όμως και μια πνευματική δυνατότητα, λιγότερο σημαντική, από τις παραπάνω, μεν, εξαιρετικά σημαντική και δημοφιλής δε. Η φαντασία. Η οποία, αν κι είναι πολύ δημοφιλής, δεν θεωρώ ότι είναι και πλήρως κατανοητή, από τους περισσότερους. Με αυτό το κείμενο λοιπόν, θα επιχειρήσω να την αναλύσω περισσότερο, τουλάχιστον με τον τρόπο που εγώ την αντιλαμβάνομαι.

19ο Φιλοσοφικό(Λογικό) Δοκίμιο: Η αξία της μνήμης και τρόποι βελτίωσής της

          Στο 2ο Φιλοσοφικό Δοκίμιο, το οποίο είχε θέμα το ανθρώπινο μυαλό, είχα κάνει μια μικρή αναφορά στη μνήμη. Στο πώς αποτελεί την σπουδαιότερη δυνατότητα που προσφέρει στον άνθρωπο ο νους, και στο γιατί είναι τόσο σημαντική. Επίσης, στο 18ο Φιλοσοφικό-Λογικό δοκίμιο, είχα μιλήσει για το πώς η βελτίωση της μνημονικής ικανότητας μπορεί να προκαλέσει και βελτίωση της (υποκειμενώδους, κυρίως)ευφυΐας. Παρ'όλ'αυτά, η μνήμη είναι ένα θέμα πολύ σπουδαίο και πολύπλοκο, το οποίο χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή κι ανάλυση. Αυτό θα προσπαθήσω να πετύχω με τη σημερινή μου ανάρτηση.

8ο Ψυχολογίκό Δοκίμιο:Απαισιοδοξία-Αισιοδοξία:Η "ασπίδα" και το "σπαθί" της ψυχής

          Στο προηγούμενο ψυχολογικό δοκίμιο, το οποίο αφορούσε το άγχος, αναφέρθηκα λίγο στο συναίσθημα της απαισιοδοξίας και στο πώς αυτό, από κοινού με το φόβο, παράγει το άγχος. Πιστεύω όμως ότι το συναίσθημα της απαισιοδοξίας, όσο κι αυτό της αισιοδοξίας, είναι δύο συναισθήματα τα οποία είναι πολύ πιο <<πολύπλευρα>> κι έχουν αρκετές ακόμα επιδράσεις, οπότε το σημερινό μου δοκίμιο θα το αφιερώσω στην αποσαφήνισή τους, καθώς και στο ποια πρέπει να είναι η σωστή χρήση τους κι <<ισορροπία>> ανάμεσα στα δύο.

7ο Ψυχολογικό Δοκίμιο:Οι φύσεις κι οι επιδράσεις του άγχους

          Ένα από τα πιο <<διάσημα>> συναισθήματα(το δεύτερο μάλλον, μετά τον έρωτα) των ημερών μας, είναι το άγχος. Καθημερινά ακούμε για ανθρώπους που ταλαιπωρούνται από το άγχος, για το πώς το άγχος εισβάλλει στη ζωή μας και για τρόπους να απαλαγούμε από αυτό. Στη σημερινή μου ανάρτηση, με αφορμή και μία σχετική εργασία που ανέλαβα στο μάθημα της αναπτυξιακής ψυχολογίας, θα μιλήσω για όλα αυτά, αλλά θα κάνω και μια κριτική εξέταση των πρακτικών συνεπειών αυτού του συναισθήματος.

5ο Κοινωνιολογικό Δοκίμιο:Οι πέντε κάστες του πνεύματος

          Κάστες ονομάζονται στην Ινδία οι διάφορες κοινωνικές ομάδες, ανάλογα με την (κοινωνική)θέση που κατέχουν στο σύνολο(υπάρχουν οι αγρότες, οι ιερείς κλπ). Θα δανειστώ σήμερα τον όρο αυτό για να περιγράψω το κοινωνικό οικοδόμημα των ημερών μας, και τις κάστες του, όχι όμως έχοντας ως σημείο αναφοράς την κοινωνική θέση, αλλά την αρτιότητα του πνεύματος, ή μάλλον καλύτερα, του ψυχικού κόσμου. 

6ο Ψυχολογικό Δοκίμιο:Οι διάφορες μορφές ψυχικών εμμονών

         Η σημερινή μου ανάρτηση έχει ένα εξαιρετικά σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, θέμα. Το θέμα των εμμονών, των ψυχικών(με τον όρο ψυχικές εννοώ ότι προκαλούνται από κάποια δυσλειτουργία της ψυχής, όχι του μυαλού). Η σημαντικότητα του θέματος δεν έχει να κάνει μόνο με τις πολύ σοβαρές επιπτώσεις των εμμονών, αλλά κυρίως με το ότι όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε διάφορες εμμονές. Αυτό είναι μεν λογικό, αφού ζούμε σε ένα κόσμο που μας κάνει να παρουσιάζουμε πολλές εμμονές, αλλά δυστυχώς κανένας μας δεν έχει το θάρρος να το παραδεχτεί. Κι όταν λέω κανένας, το εννοώ(με το ελάχιστο περιθώριο λάθους βέβαια-μπορεί να υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά, και να υπάρχουν, είναι τόσο ελάχιστες, που δεν έχει νόημα να μιλάμε για αυτές). Μέχρι κι εγώ που γράφω αυτό το κείμενο, για το οποίο έχω κάνει, όπως και για κάθε άλλο, μια προεργασία, μόνο γράφοντάς το συνειδητοποίησα ότι ο κανόνας αυτός αφορά κι εμένα.

3ο Φιλοσοφικό Δοκίμιο:1+1 κάνουν 2. Ή μήπως όχι;

           Η απάντηση στο ερώτημα <<πόσο κάνει 1+1;>> είναι μάλλον κάτι αυτονόητο. Ή τουλάχιστον θεωρείται κάτι αυτονόητο. Παρ’όλ’αυτά, πριν βγάλουμε το πόρισμα ότι 1+1=2, νομίζω πρέπει να σκεφτούμε και κάτι ακόμα. Είναι μόνο αυτή η αριθμητική παράσταση(1+1) ή μήπως εκτείνεται περισσότερο, και με άλλους παράγοντες; Γιατί 1+1 όντως κάνει 2, αλλά αν υπάρχουν κι άλλες πράξεις, τότε μπορούμε να βρούμε ένα τελείως διαφορετικό αποτέλεσμα(πχ 1+1[+3x5]). Βέβαια το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης δεν αφορά το πόσο κάνει 1+1, ή γενικά κάποια πράξη μαθηματικών πάνω σε χαρτί, αφού αφενός μια τέτοια πράξη δεν αξίζει τόσο μεγάλη προσοχή κι αφετέρου όταν μιλάμε για πράξεις που γίνονται πάνω στο χαρτί, μπορούμε να πούμε με τη μέγιστη δυνατή σιγουριά ότι βλέπουμε όλους τους παράγοντες της αριθμητικής παράστασης. Η σημερινή μου ανάρτηση αφορά τις <<αριθμητικές παραστάσεις της ζωής>>, οι οποίες πάρα πολύ συχνά κρύβουν παραπάνω παράγοντες από όσους βλέπουμε και παράλληλα είναι απαραίτητο να γίνονται σωστα, αφού οι επιπτώσεις λάθους συχνά είναι μεγάλες. Με την επίλυση αυτών των <<αριθμητικών παραστάσεων>> ασχολούνται κυρίως οι επιστήμες, οι οποίες χωρίζονται σε 2 ομάδες:τις θεωρητικές και τις θετικές(οι όροι δε μου αρέσουν και τόσο αλλά τους χρησιμοποιώ εδώ για να γίνω κατανοητός). Πριν αρχίσω, ας διευκρινίσω εδώ ότι, μιλώντας για επιστήμες, αναφέρομαι στα γνωστικά αντικείμενα τα οποία ακολουθούν την εξής πορεία: υπόθεση--> πείραμα--> επιβεβαίωση ή διάψευση.