12ο Ψυχολογικό Δοκίμιο:Ουσία, Χρησιμότητα κι Εφαρμογές της Ψυχολογίας

          Όπως γράφω στην περιγραφή του προφίλ μου, αλλά κι όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κάποιος που παρακολουθεί, έστω και λίγο, αυτό το μπλογκ, η ψυχολογία είναι ένα από τα 2 αγαπημένα μου θέματα, μαζί με την (πρακτική κυρίως) φιλοσοφία. Για τη φιλοσοφία είχα αφιερώσει πριν δύο χρόνια ένα κείμενο(9ο φιλοσοφικό-λογικό δοκίμιο), όπου προσπάθησα να τη διευκρινίσω ως έννοια, καθώς και τις πρακτικές προεκτάσεις της. Για την ψυχολογία, αντίθετα, παρόλο που γνωρίζω πολύ καλά, εδώ και χρόνια, ότι λίγοι την κατανοούν(εξαιρούνται οι ανεπτυγμένες χώρες-του "πρώτου" κόσμου, όπου είναι πολύ διαδεδομένη), έστω και στοιχειωδώς, αποφάσισα μόλις πρόσφατα να γράψω ένα κείμενο για αυτήν. Το παρόν κείμενο λοιπόν θα έχει ως θέμα την ψυχολογία. Ένα θέμα που είναι δύσκολο, παραδόξως και για μένα, να το ορίσω, αν και διανύω το 3ο έτος των σπουδών μου σε αυτή, αλλά και παράλληλα θεωρώ τεράστια ανάγκη να καταλάβουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τι είναι και πόσο σημαντική είναι αντικειμενικά.

7ο Κοινωνιολογικό Δοκίμιο: Το αμφίδρομο χρέος γονέων-παιδιών

          Επανέρχομαι σήμερα(μετά από καιρό, η αλήθεια είναι) με ένα θέμα, από αυτά που είναι μάλλον τα πιο ενδιαφέροντα και σίγουρα τα αγαπημένα μου, εμένα προσωπικά. Ένα θέμα, από αυτά που όλος σχεδόν ο κόσμος νομίζει ότι είναι λυμένα, αποκωδικοποιημένα και κατανοητά, που έχουν καταλήξει σε μία άποψη πάνω σε αυτά και που τη θεωρούν σωστή. Ένα θέμα από αυτά που το να καταρρίψει τη σχετική γενική άποψη που υπάρχει αποτελεί το αγαπημένο χόμπι για ένός πνεύματος-αντιλογία. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση γονιού-παιδιού είναι κάτι πολύ βασικό κι, ως εκ τούτου, υπάρχει προσπάθεια από τους ανθρώπους να την αντιληφθούν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αποτελεί μάλιστα κι ένα βασικό θέμα, με πολλές προεκτάσεις, στην ψυχολογία. Κι η αλήθεια είναι ότι η ψυχολογία την έχει ερμηνεύσει αρκετά καλά, οπότε δε χρειάζεται να πω κάτι πάνω σε αυτό. Θα ήθελα όμως να προσεγγίσω αυτή τη σχέση από μία κοινωνική σκοπιά.

11ο Ψυχολογικό Δοκίμιο:Η φύση κι η σημασία της συναισθηματικής νοημοσύνης

          Στο 1ο (καθαρά)φιλοσοφικό δοκίμιο, είχα μιλήσει για τα τρία(κατ'εμέ) μέρη της ανθρώπινης οντότητας. Ένα από αυτά, το πιο μυστήριο κι αμφιλεγόμενο, είναι η ψυχή. Σε πολλά δοκίμια επίσης, ειδικά στο 18ο φιλοσοφικό-λογικό, έχω μιλήσει για τους δύο τύπους νοημοσύνης-ευφυΐας, της αντικειμενώδους και της υποκειμενώδους, με την πρώτη να αποτελεί δυνατότητα του μυαλού-εγκεφάλου και τη δεύτερη του πνεύματος γενικότερα. Στο σημερινό μου κείμενο, θα αναφερθώ στη συναισθηματική νοημοσύνη, η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η νοημοσύνη της ψυχής, αφού εμπλέκεται και επηρεάζει τις λειτουργίες της.

10ο Ψυχολογικό Δοκίμιο:Η εσωτερική αντίδραση για τα κεκτημένα των άλλων

          Μετά από αρκετό καιρό, επανέρχομαι στα ψυχολογικά δοκίμια που έχουν ως θέμα κάποια συναισθήματα, κυρίως αντίθετα. Το σημερινό βέβαια θα είναι λίγο διαφορετικό, αφού στα ψυχολογικά δοκίμια αναφερόμουν κυρίως πώς νοιώθουμε σε σχέση με στόχους, αντικείμενα αγάπης, πράγματα που μας χαροποιούσαν ή όχι. Μικρή αναφορά έχω κάνει στο πώς νοιώθουμε σε σχέση με πράγματα που είναι καθαρά άλλων-λίγο στο 6ο ψυχολογικό δοκίμιο, για τις ψυχικές εμμονές, όταν είπα για τις δύο μορφές κόμπλεξ και κυρίως για το κόμπλεξ κατωτερότητας. Το θέμα του σημερινού κειμένου έχει σε μεγάλο βαθμό να κάνει με μια αρχή που είχα διατυπώσει στο 11ο φιλοσοφικό δοκίμιο, για τα προβλήματα: είχα πει ότι ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται ένα πρόβλημα ως πρόβλημα, συγκρίνοντας τον εαυτό του με άλλους, που δεν το έχουν κι είχα δώσει ως ένα παράδειγμα τον ανάπηρο άνθρωπο που δεν μπορεί να περπατήσει ενώ βλέπει τους άλλους να μπορούν. Από αυτό φαίνεται ξεκάθαρα ότι πάντα μας επηρεάζουν οι άλλοι κι η κατάστασή τους, όσο αποστασιοποιημένοι κι εσωστρεφείς κι αν είμαστε. Στόχος μου σήμερα είναι να εκθέσω το με ποιους τρόπους συμβαίνει αυτό-ποια συναισθήματα προκαλεί.

22ο Φιλοσοφικό(Λογικό) Δοκίμιο: Επιτυχία&Αποτυχία: Η φύση τους και η σωστή διαχείρισή τους

          Η σημερινή ανάρτηση θα ασχοληθεί με ένα θέμα που θα έπρεπε να είχα θίξει εδώ και αρκετό καιρό, όταν έγραφα για το δρόμο της επιτυχίας(10ο φιλοσοφικό-λογικό δοκίμιο). Πριν αρχίσω να μιλάω για το πώς επιτυγχάνεται η επιτυχία, μάλλον θα έπρεπε να την ορίσω, να πω δηλαδή(αναλυτικά γιατί μια σύντομη αναφορά είχε γίνει) τι είναι τελικά επιτυχία, και, παράλληλα, τι είναι φυσικά και αποτυχία. Επίσης, ένα πολύ σημαντικό θέμα, είναι και το εξής: Υπάρχει και μια μέση κατάσταση, ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία; Και αν ναι, ποια και τι είναι αυτή; Τέλος, όταν μια προσπάθειά μας είναι επιτυχής ή όχι, πώς πρέπει να το διαχειριστούμε μετά αυτό; Σε αυτά τα ερωτήματα στοχεύω να απαντήσω σήμερα.

21ο Φιλοσοφικό(Λογικό) Δοκίμιο: Τα Στοιχεία της Πνευματικής Δύναμης

          Στο παρελθόν, είχα αφιερώσει ένα κείμενο(1ο φιλοσοφικό δοκίμιο) στα 3 μέρη που συναποτελούν, για μένα, την ανθρώπινη οντότητα. Τα τρία αυτά μέρη είναι το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα. Το σώμα είναι σίγουρα το πιο γνωστό, αφού όλοι γνωρίζουν για αυτό, δε συμβαίνει όμως το ίδιο και για τα άλλα δύο, αφού ειδικά για την ψυχή υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν την ύπαρξή της, αποδίδοντας όλες τις λειτουργίες που της απέδωσα εγώ τότε, στο μυαλό. Όμως κάπως έτσι προκύπτουν κάποια άλλα ερωτήματα(πχ γιατί 2 άνθρωποι με ίδιο σχετικά χαρακτήρα και υπόβαθρο μπορεί να αντιδρούν τελείως διαφορετικά σε ορισμένες καταστάσεις) που με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτό που λέμε εγώ και πολλοί ακόμα "ψυχή" εκτείνεται και λίγο παραπέρα, ότι χρησιμοποιεί εκείνο το μυαλό και όχι ότι το μυαλό εξουσιάζει την ψυχή. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ψυχή και μυαλό συνεργάζονται και δημιουργούν μαζί αυτό που λέγεται πνεύμα. Και καθώς πιστεύω ότι όλοι ακούγοντας για ένα δυνατό σώμα θα σκεφτούν ένα σώμα που συνδυάζει δύναμη, ταχύτητα και ανθεκτικότητα, θεώρησα χρήσιμο να διασαφηνίσω και την έννοια του δυνατού πνεύματος. Σε αντίθεση με το κείμενο που μιλούσα για σώμα-ψυχή-πνεύμα, που ήταν καθαρά φιλοσοφικό αφού δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε αυτό το θέμα και βασιζόταν στο πώς εγώ νοιώθω κι αντιλαμβάνομαι ορισμένα πράγματα, το σημερινό είναι φιλοσοφικό-λογικό, αφού, ακόμα κι αν κάποιος δεν κάνει τον παραπάνω διαχωρισμό ή τον κάνει διαφορετικά, πιστεύω ότι όλοι συμφωνούν ότι οι άνθρωποι είμαστε κάτι παραπάνω από χημικά στοιχεία, επομένως νομίζω ότι είναι χρήσιμο να επενδύσουμε και στον εσωτερικό(πνευματικό κατ'εμέ) κόσμο.

8ο Άρθρο:Βασικές Αρχές Επιβίωσης/Ανάκαμψης για μια Επιχείρηση

          Ο τίτλος του σημερινού άρθρου μάλλον προδιαθέτει για κάτι που δεν θα περίμενε κάποιος να βρει στο συγκεκριμένο blog. Κι η αλήθεια είναι ότι παραπέμπει σε τομείς όπως οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων, τομείς που δεν γνωρίζω εις βάθος και που αδιαφορώ για αυτούς, ως και τους απεχθάνομαι μπορώ να πω. Παρ'όλ'αυτά, ενόψει και των εκλογών και επειδή πολλά έχουν ακουστεί αυτές τις μέρες, θα ήθελα να εκφράσω κάποιες απόψεις που είναι τόσο απλές, ώστε δε χρειάζεται πτυχίο σε κάποιον εξειδικευμένο κλάδο για να γίνουν κατανοητές από τον οποιονδήποτε. Απόψεις που όμως παραείναι μάλλον απλές για να γίνουν και κατανοητές στην Ελλάδα της παράνοιας, στην Ελλάδα του 21ου(και ένα μέρος του 20ου) αιώνα. Κι όπως γίνεται ίσως αντιληπτό, η αναφορά στην επιχείρηση δεν είναι παρά ένας παραλληλισμός για το πώς πρέπει να δουλεύει και μια χώρα. Αφού κάποια αυτονόητα πράγματα δε γίνονται κατανοητά όταν συζητάμε σε επίπεδο χώρας, ίσως να γίνουν αν η συζήτηση γίνει στο επίπεδο μιας επιχείρησης.

*κύριος στόχος του σημερινού άρθρου(το οποίο παράλληλα έχει κι έντονο δοκιμιακό χαρακτήρα αφού οι αρχές που εκφράζει δεν περιορίζονται στο παρόν) είναι να τονίσω κάποια πράγματα που κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και αφορούν την ανάπτυξη της χώρας, αφού θεωρώ ότι στο ποια πρέπει να είναι η στάση μας πολιτικά έχω αναφερθεί αρκετά και στα 3 προηγούμενα άρθρα-παρ'όλ'αυτά, αν κάποιος ενδιαφέρεται μόνο για το δεύτερο, ας διαβάσει μόνο από τη μικρή παράγραφο στη μέση και κάτω